Wczoraj zakończył się VII Festiwal Malarstwa Ściennego Węzeł Kliniczna 2006. Miastu przybyło kilka nowych obrazów w plenerowej, otwartej całą dobę galerii murali
Tegoroczna edycja imprezy przebiegła ze znacznie mniejszym rozmachem niż choćby rok temu, kiedy to uliczni artyści działali nie tylko w okolicach estakady przy ul. Klinicznej, ale i na Dolnym Mieście. Europejski charakter festiwalu zapewnił tylko jeden twórca z zagranicy - Mark Maksimowicz z Białorusi. Wszystko dlatego, że zmienił się szef festiwalu. Katarzyna Burakowska, szefowa Integracyjnego Klubu Artystycznego "Winda", organizator imprezy, podziękowała za współpracę Piotrowi Szwabe, dotychczasowemu kierownikowi festiwalu. Na jego miejsce zatrudniła Ewę Topolan. Dla Topolan, rzeźbiarki po gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych (jest autorką m.in. ruchomej rzeźby Panienki z Okienka i woskowych figur Kata i Więźnia znajdujących się w Muzeum Bursztynu), festiwal murali to całkiem nowe wyzwanie. - Zajmowałam się do tej pory zupełnie inną sztuką, głównie rzeźbą - przyznaje Ewa. - Na organizację festiwalu miałam też niewiele czasu, zaproponowano mi to w maju tego roku. Nie byłam pewna, na jaką formę się zdecydować. Do tej pory festiwal miał mocno zaangażowane oblicze, pomyślałam, że dobrze by było trochę je zróżnicować.

I rzeczywiście - zdecydowana większość tegorocznych murali to prace ładne, dekoracyjne. Jeśli nawet komentują rzeczywistość, to nie od strony społeczno-politycznej a codzienno-imprezowej. Trochę szkoda, bo przecież jedną z ważniejszych cech sztuki ulicznej jest jej adekwatność do aktualnej sytuacji społecznej, krytyczne bądź żartobliwe odniesienia do niej. Takie przecież były pierwsze murale realizowane w Meksyku podczas rewolucji ludowej, dziś ich ważnym centrum jest m.in. Irlandia Północna. Jednak duch zaangażowania w Gdańsku nie ginie. Trójka młodych ludzi, studentów ASP w Gdańsku (to jedyni spośród 12 uczestników tegorocznego festiwalu reprezentanci Trójmiasta), namalowała mural "Dobre buty to takie, w których można uciekać". - Jest tyle zjawisk, obok których nie można przejść obojętnie, np. rasizm, z którym dwa dni temu znowu się zetknęliśmy: dwie nasze ciemnoskóre koleżanki zostały głośno wyzwane na ulicy Gdańska - mówi Irmina Staniszewska. - Więc jeśli mam do wyboru malować ładne kwiatki albo swój protest wobec rzeczywistości, wybieram to drugie. Taka już jestem.

Aleksandra Kozłowska

http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35611,3544425.html